طبق گزارش سازمان ملل متحد، روزانه 400 کودک در سراسر جهان بر اثر ابتلا به سرخک جان خود را از دست میدهند و این در شرایطی است که مرگ بر اثر سرخک در سال 2016 بسیار تمسخرآمیز است. سازمان بهداشت جهانی و صندوق کودکان سازمان بین الملل از کاهش 79 درصدی مرگ و میر بیماران مبتلایان به سرخک در سال 2016 نسبت به برهه زمانی 2000 تا 2015 گزارش میدهند و عقیده دارند آمار مرگ 400 کودک نسبت به سالهای گذشته به خصوص اوایل سال 2000 کاهش خوبی داشته و الان با تامین کردن واکسن کشورهای توسعه نیافته و دچار سوء تغذیه میتوان این آمار را به شدت کاهش داد. سرخک نوعی عفونت سیستم تنفسی است که یک ویروس آر.ان.آ از خانواده پارامیکسوویریده آن را ایجاد میکند. علائم سرخک شامل تب، سرفه، آبریزش بینی و راش پوستی در نقاط مختلف بدن است. سرخک از طریق تنفس منتقل میشود و بهشدت واگیردار است. در واقع 90٪ افراد فاقد ایمنی که با بیمار مبتلا به سرخک زندگی میکنند این بیماری را از او میگیرند. دوره نهفتگی بهطور میانگین 14 روز است و دو تا چهار روز پیش از آغاز بیماری قابلیت سرایت خود را از دست میدهد. سرخک در مبتلایانی که

والدین برای برقراری صلح و کمک به فرزندان خود برای کنار آمدن با هم، چه قدم های مثبتی می توانند بردارند؟ والدین چگونه می توانند به فرزندان خود کمک کنند تا بین آنها پیوندی ابدی ایجاد شود؟

برای بهبود بخشیدن به اوضاع چهار اصل کلیدی وجود دارد که می توانید به کار ببندید:

- ریشۀ درگیری را پیدا کنید.

- احساسات فرزندان را درک کنید.

- فرزندانتان را تشویق کنید که احساسات خود را به شکلی سازنده ابراز کنند.

- برای هر یک از فرزندانتان به خاطر ویژگی های خودش ارزش قائل باشید.

کیفش را گوشه اتاق می اندازد، روسری مادر را به گردنش می بندد، خط کش بلندش را مثل شمشیر در دستش می گیرد و شما را وادار به تسلیم شدنش می کند. با آمدن زورو به خانه، پناه می گیرید و قول می دهید که اگر شما را نکشد، همه سکه هایی را که برداشته اید، به بی خانمان ها تحویل دهید. جنگ که تمام می شود، کیفش را بر می دارد و با هیجان از همه آنچه امروز در کلاس اتفاق افتاده با شما صحبت می کند. از نظر دکتر جمشید بیگدلی، اگر شما به جای سرزنش کردن زورو کوچولویتان و باز کردن شنل از شانه هایش، شریک بازی او شوید، به رشد توانایی های فکری و شناختی اش کمک بزرگی می کنید.

بچهها زندگی کردن را از ما یاد میگیرند... ما چگونه زندگی میکنیم؟ آیا طلبکار بودن، زبان تلخ داشتن و منفینگری شیوه زندگی ماست یا رضایت و لذت بردن از داشتههای امروز، سپاسگزاری و تلاش برای بهتر شدن؟ آیا ما هنر خوشحال بودن؛ یعنی پیدا کردن خوشبختی در موارد رایج و معمولی زندگی را بلد هستیم؟ اگر نه، چطور میتوانیم بچههایی خوشحال و موفق تربیت کنیم؟ با سوق دادن آنها به سمت گرفتن مدارک تحصیلی خاص؟ خرید لوکسترین اسباببازیها؟! خلاصه اینکه تلاش برای تربیت بچهها بیفایده است و در نهایت آنها شبیه ما خواهند شد.

بعضی وقت ها عادت هایی که ما در زندگی مان داریم، آنقدر با همه ابعاد وجودمان گره خورده اند که حس می کنیم بدون آنها هرگز نمی توانیم ادامه بدهیم و می گوییم ترک عادت موجب مرض است اما بیایید باور کنید ترک برخی عادت ها نه تنها موجب مرض نیست، بلکه می تواند باعث پیشرفت شما و فرزندانتان در زندگی شود. یکی از این عادت های بد که در زندگی خیلی از افراد جاری و عادی است، مقایسه کردن است. دائم امکانات، داشته ها و نداشته ها و جز به جز زندگی خود را با دیگران مقایسه می کنند. همه دغدغه آنها این است که مدل تلفن همراه، ماشین و سرویس مبلمانشان در مقایسه با دیگری بهتر باشد.